Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Περίληψη

Στην περίληψη κρατάς την ουσία. Για αυτό οι άνθρωποι, όσο μεγαλώνουν, μιλούν λιγότερο. 
Γίνονται καλύτεροι στις περιλήψεις.

Η' με άλλα λόγια, αποδέχονται πως χάθηκε η ουσία.

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Ενήλικος

Το άτομο που του επιτρέπεται να παίζει μόνο με τα παιδιά του.

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Μικρό

Σήμερα καθώς πήγαινα μύρισα κίτρινο. Μετά ένοιωσα ροζ και συνήλθα. 

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Ταξίδι

Αυτοί που περπατούν σε αυτόν τον παραλιακό δρόμο και μερικές φορές τολμούν να κατέβουν δίπλα στην θάλασσα, είτε λίγο να βραχούν, είτε να ακουμπήσουν στα αλμυρά βράχια νόμιζα πως ήταν ναυτικοί.

Πως φαντάζονται νέα ταξίδια, την ταραχή να είσαι ζωντανός πάνω σε κάτι ρευστό.
Πως αισθάνονται ξανά το ανακάτεμα των σωθικών καθώς περνούν ένα μεγάλο κύμα.
Πως νοσταλγούν την ναυτία.

Ποτέ δεν τόλμησα να ρωτήσω κάποιον από αυτούς αν όντως έτσι είναι.
Μόνο κατεβαίνω κι εγώ μερικές φορές μήπως νοιώσω.

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Automata

Μου μιλώ και διαφωνώ με αυτόν που είναι μέσα. Δεν τον δημιούργησα. Υπάρχει με εμένα από όταν υπήρξα εγώ.

Μου μιλώ και διαφωνώ με αυτόν που είναι μέσα. Είμαι αγαθός αλλά εκείνος πονηρός. Εκπαιδεύτηκε από τρίτους πριν καταλάβω το δηλητήριο. Χτισμένος από λάθη αναγκαία για την κοινωνία. Τους νόμους, τους κανόνες και την ηθική. Κλείσαν γύρω μου τα όρια της δράσης. Περιόρισαν το χάος για να επιβιώσω. Να κουνώ τα χέρια στο ρυθμό, να μπορώ να φέρω το φαγητό στο στόμα, να βρίσκω το δρόμο για το σπίτι. Να κοιμάμαι σε κρεβάτι, να φορώ ρούχα για να μην κρυώνω αλλά να ψάξω την μάρκα για να γίνει το δόλωμα ιδανικό. Να ποτιστεί το σώμα με το λάθος, τόσο ώστε το λάθος να γίνει το σωστό και τρόπος ζωής.

Μου μιλώ και διαφωνώ με αυτόν που είναι μέσα αλλά κάνω αταξίες. Μέχρι να βγει εκείνος και να του κάνω τρικλοποδιά! Όταν πέσει, μετά την έκπληξη και το μίσος ελπίζω να αρχίσει να γελάει και να αγκαλιαστούμε, να κάνουμε την κίνηση της ανάγκης, αυτής που συγχωρεί, ελπίζει και δίνει κουράγιο για να συνεχίσουμε μαζί μία νέα διαδρομή εκτός διαδρόμου. Να παίζουμε σε όλα τα ενδεχόμενα αλλά οπωσδήποτε να έχουμε ένα στήθος να πίνουμε ζωή και να πατάμε στον χρόνο.

Οριακά εντός χρόνου κι οριακά εντός ρυθμού.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Όνειρα

Αλλόκοτα μέρη. Παράξενα. Κανένα δεν μοιάζει με αυτά που έχουμε επισκεφτεί. Εκεί ζουν τα όνειρά μας.
Ξεφεύγουν από το αληθινό, δεν τα χωράει η λογική και οι φυσικοί νόμοι. Είναι η φωνή του υποσυνείδητου, άλλες φορές απαλή σαν νανούρισμα κι άλλες φορές απεγνωσμένο ουρλιαχτό. Είναι άλλοτε ελπίδες που έσβησαν ή ναυάγησαν, σχέδια που δεν ολοκληρώθηκαν και κυρίως επιθυμίες κρυφές κι ανικανοποίητες. Ο έρωτας που δεν εκφράστηκε ή εκείνος που εκφράστηκε αλλά παραπάτησε. Είναι το θέλω μας που δεν ησυχάζει, η ανάγκη να αγαπηθούμε αλλά κυρίως να αγαπήσουμε.
Στα όνειρα δεν υπάρχει χρόνος. Ο χρόνος είναι κολλάζ φωτογραφιών. Το μυαλό πηδάει από την μία στην άλλη και τις εξετάζει με λεπτομέρεια κάνοντας αυτόν που ονειρεύεται να γελά ή να ξυπνά με τρόμο.
Κοπέλες. Με ρούχα μακριά, με μαλλιά μακριά και κρυμμένο πρόσωπο. Δεν είναι ένα πρόσωπο, είναι πρόσωπα πολλά. Δεν είναι κάποια κοπέλα, είναι μία κοπέλα, οποιαδήποτε ονειρεύεται. Οποιαδήποτε ζει κι επιθυμεί. Κι αυτά τα μέρη έχουν δέντρα και γκρεμούς, θάλασσες γκρι, σέπια ουρανούς. Στα όνειρα κοιμάσαι ή κάθεσαι στην άκρη ενός παραθύρου χωρίς να φοβάσαι το ύψος. Γιατί δεν υπάρχει ύψος. Περιπλανιέσαι σε ερήμους ενώ οι σκέψεις οργιάζουν γύρω σου σαν μαύρα πουλιά. Πολλές φορές ένα δέντρο αρκεί για να ξεκουραστείς στο όνειρό σου κι ένα γυάλινο κρεβάτι μπορεί να σηκώσει όλο το βάρος της ψυχής σου που είναι λευκή σαν νύφη. Μία ομπρέλα μπορεί να σε παρασύρει σε άλλα μέρη, μέρη που δεν είχες φανταστεί. Να κλείσεις την ομπρέλα και να βραχείς μένοντας εκεί ή να σφίξεις την ομπρέλα και αφήσεις τον αέρα να σε πάει στο άγνωστο;


Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Φωτογραφίες

Δύο άνθρωποι δίπλα δίπλα σοβαροί, ντυμένοι στα καλά τους. Δεν γελούν ούτε είναι θλιμμένοι. Είναι ανέκφραστοι, σαν να μην βλέπουν, ούτε νοιώθουν άβολα στην θέα του φωτογράφου. Πιο κάτω άλλη μία φωτογραφία ενός παιδιού. Όμοια κι εκεί. Εικόνες μιας διαφορετικής στιγμής η κάθε μία παραταγμένη στον τοίχο. Κανείς δεν κλαίει, γιατί; Υπάρχει ζωή χωρίς κλάμα; Είναι όλοι τους άνθρωποι των (τουλάχιστον) 9:00 με 17:00; Γιατί οι άνθρωποι περπατούν στον δρόμο ανέκφραστοι όπως στις φωτογραφίες; Μερικοί γελάνε αλλά κανείς δεν κλαίει, πως ονομάζεσαι άνθρωπος χωρίς να κλαις; Κι αν κλαίνε γιατί κρύβονται ώστε κανείς να μην τους φωτογραφίζει; Φοβούνται μήπως οι προσόψεις τους χαρακτηριστούν άνθρωποι; Μήπως νοιώσουν την ζωή και αποσυντονιστούν από το τίποτα που ούτε δίνει ούτε παίρνει;